hann sem fann mig

 

enginn hér og ekkert kunnugt

erum týnd rétt einu sinni enn

tínumst til án tilefnis, tímalaus

en saman í einmanaleikanum

en hví aftur hér

við sama sjávarbakkann

þar sem eitt sinn lítill strákur

undraðist

meðfram strandlengjunni,

hlustaði og tíndi upp leyndarmál,

skeljubrot og fjörufundi

það var auðvitað hann

sem fann mig